Uwaga, wpis emocjonalny!

Dzisiaj w wywiadzie usłyszałam wypowiedź gościa radiowego mówiącego o politykach/ekspertach itd. i porównujących ich prześmiewczo i w pogardzie do ‘rozemocjonowanych gospodyń domowych’. Prowadzący wywiad nie zareagował.

Miesiąc temu usłyszałam w przestrzeni publicznej nazwanie jakiejś polityk ‘starą babą’. Zero reakcji pozostałych rozmówców.

Minęło 20 lat od słynnych ‘moherowych beretów’ i ciągle to samo. Mam dosyć.

Takie słowa mogą mówić wiele o mówcy:

Własna wyparta emocjonalność. Szczególnie złość, żal i uraza, ale i wstyd.

Niedożyta relacja z mamą.

Brak zgody na pierwiastek żeński w nim/niej samej.

Brak szacunku do pracy kobiet w domu.

Brak szacunku do kobiet w wieku, po okresie przekwitania.

Brak umiejętności wystania w obliczu emocji drugiego człowieka.

Pytam:

– co jest nie tak z czuciem emocji?

– co jest nie tak z byciem gospodynią domową?

– dlaczego kobiety pracujące w domu, często też zawodowo poza nim, porównywane są pejoratywnie w przestrzeni publicznej w sytuacji niekompetencji polityków?

– dlaczego podeszły wiek kobiety jest zawstydzany?

– dlaczego nie reagujemy?

W pewnym sensie każda z nas jest gospodynią domową, bez względu na to, czy pracuje zawodowo, czy nie, czy ma partnera, czy nie, czy ma dzieci, czy nie. Mamy swoje gniazda, dbamy o nie.

Paradoksalnie, mam doświadczenie, że niejedna ‘rozemocjonowana gospodyni domowa’ ma więcej rozsądku i zimnej krwi niż politycy, czy eksperci.

Dla przypomnienia. Umiejętności odczuwania emocji nie mają psychopaci…Ale także komputery, AI i kombajn na polu.

Czuć emocje to jest być człowiekiem, to jest być ludzkim.

Kobieta to człowiek. Gospodyni domowa i kobieta w podeszłym wieku to człowiek.

Tyle w temacie.

Magdalena Magrian-Lewandowska

p.s. Celowo nie podaję autora i stacji, nie chodzi o nagonkę. Napisałam do obydwu osobiście.

Zdj. AI z pixabay