Schodzi się w czasie z końcem 3 dni ciemności następujących po przesileniu zimowym. Po nich następuje powrót światła.

A co jeżeli Boże Narodzenie odnosi się do narodzin mnie i każdego innego człowieka po okresie ciemności?

Grudzień to czas domykający jesień i smutek. Dobry czas na dożycie straty tego co się nie wydarzyło w roku.

‘Po owocach ich poznacie’.

To czas stanięcia do lustra i spojrzenia w najciemniejsze zakamarki duszy, ujarzmienia ego – nie udało się, nie dałam rady, nie byłem gotowy, to nie było dla mnie. Krótki dzień temu sprzyja, zimno zagania do domu i pod koc, natura namawia: zwolnij, pobądź ze sobą, pozwól sobie na bezpieczne czucie wszystkiego.

Zima to czas lęku. ‘Nie wiem co dalej’. Nadal wszędzie panująca ciemność temu sprzyja.

Konflikt kierunku po stracie.

Nie wiem co robić, nie wiem co wybrać, nie wiem co jest dla mnie dobre, nie wiem czego chcę, nie wiem czego potrzebuję. Ustanie w tym ‘nie wiem’ jest potrzebne, by pozwolić pokorze zagościć w sercu.

Ta przyniesie oddech, pokaże się w swoim czasie miejsce na nowe. Dzień i światło konsekwentnie się wydłuża. Delikatnie puka czas planowania nowego, by na daleko jeszcze majaczącą w oddali wiosnę rozpocząć działania.

Natura chce bym żyła.

Czy czas Bożego Narodzenia mogę potraktować jako własny czas otrzęsin po żałobie straty i w ‘nie wiem’, odarta ze złudzeń, rozejrzeć się wokół na swoje życie a potem spojrzeć do przodu?

Tego Ci życzę.

Narodzin we własnej boskości, bo tego, jestem przekonana, Stwórca chce dla człowieka.

Nawet jeżeli pewne pociągi odjeżdżają bezpowrotnie, niezmiennie na stacji ‘Człowieczeństwo’ pojawiają się kolejne.

Możliwość po możliwości.

Wsiądę, czy jeszcze poczekam?

Każdy wybór właściwy w samoświadomości.

Wesołych Świąt Mili, gdziekolwiek jesteś i z kimkolwiek jesteś.

Magdalena Magrian-Lewandowska